چند روزي شيراز بودم... و فعلا از اونجايي که توي سازمان مديريت صنعتي درس ميدم، هفته اي 3 روز شيرازم.

هرچند مسافرت اونم با هواپيماهاي فوق پيشرفته ايران کلي خسته کننده ست، اما تجربه ي پرواز رو هميشه دوست داشتم.

وقتي داري اوج ميگيري، توي يک چشم بهم زدن همه چيزهايي که هر روز مي بينيشون، کوچيک ميشن، بازم کوچيکتر، اونقدر که ديگه ديده نميشن. بعد پيش خودت ميگي همه ي چيزايي که اين همه برات مهمه چقدر راحت ميتونن ناچيز بشن. ماشينها، خونه ها، شهرها....

کاش میشد به همه چیز از بالا نگریست، اونوقت شايد اونقدرها برامون اهميت نداشته باشن...