برزخ

وقتی داری توی جاده میری، خیلی وقتا مسیرت سخت و ناهمواره. و خب این ناهمواری ها هم جزو زیبایی های جاده هستن.
مدتی هست که دارم از برزخ رد میشم اما انگار نمیخواد تموم شه...

26...

با افکاری مغشوش، در سکوت شب به حرکت عقربه های ساعت خیره میشوم...
و امیدوارم این صدای "تیک تاک"، ارمغانی تازه برایم داشته باشد.
و امیددارم، بیشتر از هر سال دیگه...

فردا اختتامیه جشنواره فجر هستش. امیدوارم پخش مستقیم مراسم به خوبی پیش بره و مشکلی پیش نیاد...

گذشته...

چه زیباست یاد کردن از خاطرات زیبای گذشته، که در پس ذهنت به تصویر کشیده میشوند.....

امروز با تمام وجودم جبر جغرافیایی رو حس کردم...
:(

رفت...
هرچند که جاش برام خیلی خالیه، اما از اونجا که مطمئنم حتما موفق میشه کلی براش خوشحالم...

کلی برنامه ریختم برای آخر تابستون که اگر بتونم یه مسافرت اساسی برم...
شدیدا" نیازش رو احساس میکنم:)

امروز رو دوست داشنم... روز خیلی خوبی بود. و مهمترین دلیلش هم این بود که یکی از سخت ترین پروژه های کاریم رو که یک سال و 2 ماه طول کشیده بود، بالاخره تحویل دادم.
احساس سبکی میکنم...

چند وقتی هست که مسایل Risk Assessment به شدت ذهنم رو مشغول کرده. با توجه به این که تو این زمینه تجربه ی کاری نداشتم خیلی نگران بودم، اما هرچی جلوتر میرم آروم آروم نقاط ابهامش برام روشن و روشن تر میشن.
یادگیری نکاتی که هیچ اطلاعاتی در موردشون نداشتم، خیلی برام لذت بخشه...

لرزه ی عجیبی بود...

به یکباره سرت رو بالا میکنی...
میبینی ماه ها و سال ها گذشتند و تو غرق در روزمره گیهای زندگی عمرت رو عملا تلف کردی...
اونقدر مشغله های کاریم زیاد شده بود که اصلا فرصت به روز کردن اینجا رو هم نداشتم.
تصمیم گرفتم کمی از وقتم رو هم به خودم اختصاص بدم.
و در نهایت بدون هیچ دغدغه ای بتونم ساعتها فکر کنم....

این چند روز چقدر حال کردم با هوای تهران...
هوای تمیز، بارون، مه... خیلی عالی بود. همه جا خلوت!
از اونجایی که یکی از دوستانمم از شیراز اومده بود پیشم، کلی رفتیم گشت و گذار و تهران گردی.
کاشکی همیشه تهران اینقدر خوب بود...

ارزش وقت

خدا نکنه کار آدم به يکي از مراکز دولتي بخوره! تازه اونجاست که عمق فاجعه رو بهش پي ميبره!
5 ساعت دوندگي براي دريافت يه تاييديه ي کارت ملي!

این چند روز اخیر خیلی سخت گذشت. پر از فشار و استرس...
به طور کاملا اتفاقی دو تا هارددیسک یکی از سرورها از کار افتاده بود و امید زیادی به بازیابی اطلاعات مهمش نبود. اما بالاخره بعد از 2 روز تونستم سرور رو دوباره برگردونم...

اونقدر کار عقب افتاده دارم که نمیدونم از کجا شروع کنم!!

تا کي بايد شاهد اين صحنه ها باشيم؟؟:(

بعضي وقتا فکر ميکنم چه جراتي دارم هر هفته با هواپيما ميرم شيراز....

اين هفته نميدونم چطور شد که صبح خواب موندم و وقتي بيدار شدم کلي براي کوه رفتن دير شده بود.
به پيشنهاد يکي از دوستانم رفتم پارک نشاط و اون قسمتيش که دوچرخه اجاره ميدن. و بعد از کلي سال که دوچرخه سواري نکرده بودم يکي از بهترين خاطرات دوچرخه سواري رو تجربه کردم. به نظرم پيست خيلي خوبي بود و اگر فرصت کنم باز هم ميرم:)

تا حالا کوه رو توي شب تجربه نکرده بودم...
توي ظلمات شب که فقط ماه معلومه...
تجربه ي قشنگي بود. ترس به همراه هيجان!

عيد همه مبارک:)
نفهميدم اين جريان 2 روز تعطيلي چجوري به عقل دولتمردان خطور کرد!!!
فکر ميکنن ملت مثل خودشون بيکارن...

ما آدمها معمولا دلمون ميخواد همه رو به اعتقادات خودمون بکشونيم و با اينکار حقانيت افکار خودمون رو ثابت کنيم.
بيشتر از اينکه سعي کنيم با منطق و دليل حرفهامون رو بيان کنيم، اونها رو تحميل ميکنيم...

به درونت بنگر، آيا اون هم با حرفات موافقه؟؟

بعد از مدتها بي خبري از جريان دزدي، دو روز پيش به من زنگ زدن که يکي از گوشي ها رديابي شده! بعد از 7 ماه:)
منم به آگاهي مراجعه کردم و ديدم يک متهم رو دستگير کردند و ميگن گوشي دست اين بوده. يه پسر جووني بود که وقتي ازش جريان رو پرسيدم معلوم شد گوشي رو از يه نفر از بازار علائدين خريده و بعدش هم چون جعبه نداشته پسش داده، اما چون 2 روز ازش استفاده کرده پليس گرفتتش. منم بهش گفتم در صورت پرداخت پولش ازش شکايتي ندارم.
اما طي کردن مراحل اداري، رفتن به دادگاه و ... کلي وقت گير و دردناک بود. ديدن و شنيدن پرونده هاي جنايي....، آدم به خودش ميگه تو اين مملکت چه خبره؟؟؟:(
هنوز منتظرم تا شايد گوشي خودمم رديابي بشه...

چقدر حس بدي به آدم دست ميده وقتي ميبينه از همه کارها و برنامه ريزي هاش عقب افتاده.
بعضي وقتها نگراني بابت اين عقب ماندگي، موجب ميشه که از کارهاي روزمره هم باز بموني...

فقط اميدوارم که اين دوران زودتر تموم شه و بتونم يه شکل منظم تري به زندگيم بدم...

و روزها در گذرند...
مثل يک چشم بهم زدن تابستون هم تموم شد و براي اولين بار، آخر تابستون انتخاب واحد نداشتم:)

امروز بعد از مدتها انتظار، ماشينم رو تحويل دادن، و من بالاخره حس اينکه ماشين خودم رو سوار بشم، تجربه کردم...

تصميم دارم تغييرات اساسي توي کارهام بدم، و بزودي عمليش ميکنم...

هوس يه مسافرت اساسي زده به سرم. يه مسافرت تفريحي خارج از همه دغدغه ها و استرس هاي روزمره....

بالاخره باتري انسانها هم مثل هر باتري ديگه نياز به شارژ شدن داره.

به نام پدر...

با همه تلخيش، به دل مينشست...
خوبيش اينه كه تو زماني كه داري ميبينيش، تمام ذهنت از روزمرگي ها جدا شده و جذب داستان فيلم ميشه.
نگاه حاتمي كيا به جنگ رو خيلي دوست دارم. از زمان از كرخه تا راين هميشه با زيباترين مضامين، مفهموم جنگ رو به تصوير كشيده.

سفر هوايي هم توي ايران براي خودش معضل بزرگيه...
تاخيرهاي طولاني، جوابگو نبودن افراد، كيفيت بد هواپيماها و .... مواردي هستند كه بعد از يه مدت طولاني واقعا عذاب آور ميشن.

واقعا خيلي زور داره كه يه پرواز 3 ساعت تاخير بخوره، بعدشم بشوننت تو يه هواپيماي داغون توپولوف كه روي زمين كلا" سيستم تهويه اش تعطيله، بعدشم وقتي رسيدي ببيني كلاست تعطيل شده...

امروز براي دومين بار به كلاسم تو شيراز نرسيدم و كلاسم تعطيل شد...

همه به اين اوضاع عادت كردند و هيچ كس هيچ تلاشي براي بهبودش نميكنه، چرا كه مساله اي به نام زمان عملا بي ارزشه...

بعضي وقتا نياز به يه محيطي داري که کلي حالت رو تغيير بده...
بعضي وقتا نياز داري جايي بري که نحوه ي ارزش گذاري آدمها متفاوت باشه.
اين هفته که شيراز بودم هوس کردم بعد از کلي وقت برم شاه چراغ.
موجب شد حتي براي چند لحظه از روزمرگيهام خارج بشم....
خوب بود کلي...

بدجوري خودم رو گرفتار کردم. اونقدر که کلي وقته اصلا نرسيدم سر به وبلاگ بزنم.
تا آخر تابستون کلي برنامه دارم که بايد عملي بشه همشون، و اميدوارم بشن...

بعضي وقتا بايد بدوي تا بتوني به اون چيزايي که ميخواي به موقع برسي، اگر آروم آروم راه بري شايد وقتي که رسيدي ديگه دير شده باشه....

گره‌بان

بعد از مدتي فرصتي پيش اومد تا به يکي از شهرهاي ايران که تاحالا نرفته بودم، مسافرت کنم.
بعد از اينکه از فرودگاه کرمانشاه به سلامت پياده شديم!، به سمت جاده ي هرسين حرکت کرديم و بعد از اون، از يک مسير که به صورت خاکي بود به سمت روستاي گره بان راه افتاديم.
در طول مسير، نه کشت و زرعي بود، نه روستاي آبادي. و پس از طي حدود 9 کيلومتر....
واي خداي من! زيارتگاهي زيبا در منطقه اي سرسبز با معماري کم نظير و مردمان مهربان!

مردمي اهل حق که به زيبايي هرچه تمام تر و بدون هيچ چشم داشت مالي جامعه ي خودشون رو ميساختند. و معتقد بودند که کساني که مردم رو هدايت ميکنند هيچ دستمزد مالي نبايد مطالبه کنند (سوره ي شورا آيه 23) و همين نکته و اختلافات ديگه، موجب طرد شدنشون از زمان صفويان شده بود که در حال حاضر هم ادامه داره.
معماريشون هم واقعا زيبا بود...

و جالب تز همه! يک کارخونه اسانس گيري مجهز، همراه با آخرين استاندارد ها...

اگر نرفتين حتما برين. زيباست...

بدليل مشکلي که براي يکي از بانکها بوجود اومده بود مدتي با 2 نفر از دوستانم به صورت شبانه روزي مشغول بوديم تا اينکه بعد از دو روز همه چیز درست شد.
تجربه ي خوبي بود. و سيستمهاي خيلي جالبي ديدم. اوج امکانات سخت افزاري به همراه حداقل دانش نرم افزاري.

کلي هم با محمد و علی ياد گذشته ها افتاديم. اونوقتا که تا صبح بيدار ميمونديم و کار ميکرديم.

با همه ی خستگي، بعدش احساس خوبي داشتم...

باغهای کندلوس

فيلم جالبي بود. پر از صحنه هاي ناب و بياد ماندني...
يه جورايي مجبورت ميکرد فکر کني، و جاي اينکه داستان فيلم حقايق رو بهت بگه، خودت حقايق رو بسازي تو ذهنت.
"خدایا فقط یک معجزه ی کوچيک"...

اين قسمت از فیلم رو خيلي دوست داشتم:

"نگاه کن آبان! این در مال ماست. این رنگ که ریخته هم مال ماست...این سوراخ توری مال ماست. پشه هایی که ازش می یان تو، هم مال ماست...وای! اون قدر چیز هست که مال ماست...»
:)

===
امروز سالگرد وبلاگم هست. 4 ساله شد! :)

چند روزي شيراز بودم... و فعلا از اونجايي که توي سازمان مديريت صنعتي درس ميدم، هفته اي 3 روز شيرازم.

هرچند مسافرت اونم با هواپيماهاي فوق پيشرفته ايران کلي خسته کننده ست، اما تجربه ي پرواز رو هميشه دوست داشتم.

وقتي داري اوج ميگيري، توي يک چشم بهم زدن همه چيزهايي که هر روز مي بينيشون، کوچيک ميشن، بازم کوچيکتر، اونقدر که ديگه ديده نميشن. بعد پيش خودت ميگي همه ي چيزايي که اين همه برات مهمه چقدر راحت ميتونن ناچيز بشن. ماشينها، خونه ها، شهرها....

کاش میشد به همه چیز از بالا نگریست، اونوقت شايد اونقدرها برامون اهميت نداشته باشن...

عشق

امروز جايی بودم که عشق رو با تمام وجودم درک کردم...
علاقه اي بدون چشم داشت و فراي قواعد زميني...
اينجا، كسي چيزي نمي‏خواهد، انتظاري ندارد، ادعايي نمي‏كند.

سعی کردم طعم شیرین و غریب عدل رو اندکی در درونم مزه مزه کنم.

اين مناجات دکتر چمران رو خيلي دوست دارم:
خدايا! تو را شكر مي‏كنم كه مرا با درد آشنا كردي تا درد دردمندان را لمس كنم، و به ارزش كيميايي درد پي ببرم، و «ناخالصي»هاي وجودم را در آتش درد بسوزم، و خواسته‏هاي نفساني خود را زير كوه غم و درد بكوبم، و هنگام راه رفتن بر روي زمين و نفس كشيدن هوا، وجدانم آسوده و خاطرم آرام باشد تا به وجود خود پي ببرم و موجوديت خود را حس كنم...

چه ماه عجيبي بود اين ماه فروردين! هر روزش که از خواب پا ميشدي تا شب يه اتفاق عجيب يا يه خبر ناراحت کننده به گوش ات ميخورد...

راضي بودن و شکر کردن درهنگام وقوع اتفاقهاي ناخوشايندي که از اراده و اختيار آدم خارجه خيلي سخته...
بايد يه اعتقاد خيلي محکم و قوي داشته باشي....

يه روز خوب...
يه روزي که کلي خاطرش ميمونه برام:)
يه کوهنوردي يا بهتر بگم صخره نوردي بي نظير همراه با درس خوندن بالاي کوه!

مرگ...
واژه اي پر رمز و راز که همه ي ما اون رو در کمال جهل و در هاله اي از ابهام ميپذيريم.
و چاره اي جز پذيرش اش نيست...
خاطرات خيلي خوبي با دکتر محسنين داشتم و شنيدن خبر فوتش خيلي ناراحتم کرد. انسان بي نظيري بود.
يادش گرامي...

بازهم آغازي دوباره...
و بهانه اي براي اينکه گذر زمان رو بهتر درک کنم.
در هر سالگرد بزرگترين آرزوم اينه که بيش از سال قبل خودم رو بشناسم...

کلی وقت بود که کتاب غیر از درسی و نا مرتبط با مسایل کاری نخونده بودم. فرصتی پیش اومد تا بعد از مدتها یه کتاب خوب بخونم.
کتابی به نام راز داوینچی یا The Da Vinci Code نوشته ی دن براون.
جذابیت این کتاب به حدی هست که اصلا نمیشه اون رو کنار گذاشت و دنبال یه کار دیگه رفت.
یکی از ویژگيهای جالب این کتاب واقعی بودن مکانها و آثار هنریه که تشخیص واقعی بودن یا خیالی بودن داستان رو برای خواننده سخت میکنه.
من که کلی خوشم اومد و پیشنهاد میکنم اونایی که نخوندنش حتما بخوننش:)

دزدی

همش در عرض چند ثانیه اتفاق افتاد...
با یکی از دوستام داشتم توی خیابون الهیه پیاده میومدم و مشغول صحبت کردن بودیم که یهو یه ماشین با سرعت اومد کنارم و کیفی که دستم بود و همه وسایلمون توش بود رو دزدید.
خیلی سعی کردم پلاکش رو بخونم اما کاملا بی فایده بود.
خلاصه گوشی موبایل نازنیننم که اطلاعات خیلی زیادی هم توش داشتم رو دزد برد.
هردومون شوکه شده بودیم، و تنها کاری که میشد کرد شکایت به کلانتری بود. هرچند که مطمئنم اثری نداره.
جالب بود وقتی پلیسه به من گفت چطوری جرات میکنی تو خیابونها پیاده روی کنی!
امنیت... واژه ای که توی مملکت ما مدتهاست گم شده....

کوير

مدتها بود که از طبيعت دور شده بودم و دلم يه برنامه اساسي براي گشتن تو دل طبيعت ميخواست.
اين بود که به پيشنهاد يکي از دوستان رفتيم کاروانسراي مرنجاب.
اين کاروانسرا در فاصله ي 70 کيلومتري از شهر کاشان واقع شده بعد از طي 50 کيلومتر به صورت راه خاکي تو دل کوير ميتونين اون رو پيدا کنين.

بودن در کوير حسي بود که تاحالا تجربه ش نکرده بودم. وقتي که توي تاريکي شب زير نور ماه هوس کردم توي کوير پياده برم، تنها احساسي که داشتم هيچ بودن بود. احساس ناچيز بودن در برابر اونهمه ستاره، وسعت کوير و ...

پيمودن رمل هاي کوير خيلي جالب تر از اوني بود که تصورش رو داشتم.

فقط ميتونم بگم زيبا بود، با خاطراتي که تو ذهنم برای هميشه نقش بستند...

...

متاسفم... متاسفم براي اينکه شادي کردن هم يادمون رفته.
اين همه پيشينه فرهنگي. اين همه سابقه تمدن. کجان؟
برام جالبه که جنون صدا چطور ميتونه ارضا کنه انسانها رو...

امشب شبکه تلويزيوني Arte چند تا رپرتاژ به سبک Thema از ايران داشت.
با اينکه کلي خسته بودم اما بقدري جذاب و جالب بودن که نشستم همشون رو ديدم. هرچند احساس ميکردم خيلي بار منفي داره اما وقتي دقت ميکردم ميديدم همشون عين حقيقت هستن.
تو يکي از صحنه هاش بنياد مستضعفان رو نشون ميداد با منابع نا محدود مالي، و تو صحنه اي ديگه پدر و مادر شهيدي که گفتن به ازاي هر فرزند شهيدشون ماهي 40 هزار تومن بهشون ميدن!! دردناک بود...
دلم ميخواست الان ميرفتم پياده روي... حيف که خيلي ديروقته...

هرچي بود تموم شد... و نتيجه ش ديگه خيلي مهم نيست.
ميشه گفت براي خودش يک تجربه بود. بايد سعي ميکردم بپرم! و پريدم...
حالا حالاها بايد کلي از اين پريدنها رو تمرين کنم تا بشه يه روز پرواز کرد:)

آخه چرا کسي درک نميکنه من درس دارم؟؟ درسته که من هميشه تو مسايل کاري سعي ميکنم مسووليت پذير باشم اما ديگه هر چيزی حدي داره! وقتي ديدم از ساعت 9 صبح تا 2 بعد از ظهر 36 بار بهم زنگ زدن به اين نتيجه رسيم که بايد واقعا همه چيز رو قطع کنم و حتي شده براي يک مدت کوتاه به هيچ بني بشري جواب ندم! نميدونم چرا وقتي من ميخوام درس بخونم همه عالم سيستم هاشون دچار مشکل ميشن:(
اين جور وقتا چيکار بايد کرد؟؟

خب... بالاخره بعد از مدتها انتظار پرونده ي فعاليتهاي هسته اي ايران رفتش شوراي امنيت.
نميخوام اصلا در مورد علل و عواملش بحث کنم، فقط نظاره گر اين هستم که تصميمات يه عده چطور ميتونه رو سرنوشت تک تک ما تاثير بگذاره. و جاي بسي خوشحالي ست که اين پرونده با 27 راي مثبت از 35 تا کشور راي دهنده راهي شوراي امنيت شد!

خيلي زندگيم با برنامه شده. اونقدر زياد که از صبح که با يه برنامه مشخص شروع ميکنم، تا شب هزار تا کار غير منتظره و دور از ذهن پيش مياد. از همه چيز عقبم. چرا ش رو هم نميدونم.

نميدونم واقعا. شايد اين اتفاقاتم جزو بازيه...

آرامش قبل از طوفان... !

بدجوري هوس اين هوا رو كرده بودم. تا ديدم يه مه خيلي خوشگل اومده ديگه معطل نكردم...
رفتم و يه نيم ساعتي توي برف و مه مي دويدم! خوبيشم اين بود كه هيچ آدمي تو خيابونا نبود براي همين هرچي دلم خواست آهنگ گوش دادم و راه رفتم.
دقيقا حس پرواز بود...

بازم امتحان!

من نمیدونم این درس چی از جون زندگی من میخواد! عین مار چنبره زده به زندگی و دست بردار هم نیست!!
این طور که معلومه بیخود نگفتن "زگهواره تا گور دانش بجوی" چون تا دم مرگ هم قراره آدم امتحان داشته باشه!

خلاصه فرا رسیدن فصل سرد امتحانات رو به همه عاشقان درس تبریک و به بقیه تسلیت عرض میکنم:)

حس عجيبيه. اما دارم تجربه ش ميکنم...

کي ميگه ما بانک داري الکترونيک نداريم؟؟
اين سايت که ميبينين Down شده متعلق به يکي از بانکهايي هست که ادعاي الکترونيکي بودنش همه جا رو پر کرده!
و جالب اينه که Error سايتش هم براحتي قابل مشاهدس.

يه بانک که انقدر برنامه نويساش بيسوادن که نتونستن يه SSL معتبر براي سايتشون بذارن و خودشون خودشون رو Trust کردن!

ميدونم مشکل نيروي انساني نيست چون خودم حداقل چند نفر از دوستانم رو ميشناسم که اگر لازم باشه يکي از قويترين سيستمهاي بانکي دنيا رو ميتونن بنويسن، همچنان که براي کشورهاي ديگه کردن. بدبختيمون اينه که هرچي کار مهمه، دست کم سوادترين افراد مرتبط با اون رشته س و همينه که همش در حال درجا زدن هستيم...

پياده روي توي تگرگ هم عالمي داره! مدتها بود ضربات تگرگ به اين شدت رو، تو سرم حس نکرده بودم!
اما با همه شدتش کلي خوب بود...

به تجربه ثابت شد قليونهای مسير جاده امام زاده داوود خيلی جوندار هستن!
هرکسی شک داره بره امتحان کنه!!

يلدا

ميگن امشب از همه شب ها بلند تره!
پس شب یلدا به همتون خوش بگذره....

از دست خودم عصبانيم!
نميدونم چرا نسبت به همه دقايقي که دارن مثل يک چشم بهم زدن ميگذرن انقدر بي تفاوت شدم...
گذر زمان رو با تمام وجودم حس ميکنم اما قدرت يه حرکت جانانه رو ندارم.
واقعا ديگه وقتی نمونده و من فقط يک نظاره گر م...
:(

سقوط

نميدونم اصلا چي بگم. انقدر اعصابم خورده که نميدونم چي بنويسم.
فقط ميدونم تا طرز فکر مسوولين مملکتمون اينه، بازم شاهد اين اتفاق ها خواهيم بود. و ميدونم وقتي يه هواپيمايي نقص فني داره، هيچ کس از آسمون نمياد نجاتش بده...
خيلي دلم سوخت، براي مسافرها که همشون عکاس و خبرنگار بودن، براي خلبان که خيلي سعي کرد برگرده اما نتونست، براي مردم ساکن شهرک توحيد که شاهد سقوط در خونه هاشون بودن و براي خودمون که با اينهمه ثروت ملي بايد سوار اين هواپيماهاي رده خارج بشيم...

واقعا چه ميشه گفت؟؟ حتي خودمون هم براي انسان بودن خودمون ارزشي قائل نيستيم...

هر موقعيتي که پيش مياد ميتونه راه جديدي رو بازکنه که کلا مسير زندگي آدم عوض بشه و ديگه هم در طول زندگي تکرار نشه.

از اونجايي که عقيده دارم هرکاري به امتحانش مي ارزه، پس اين فرصت رو هم از دستش نميدم.
هرچند که ممکنه به نتيجه نرسه...

نميدونم تاحالا لذت سوار شدن تو تاکسي هاي خطي متروي ميرداماد به ونک رو تجربه کردين يا نه.
من چند باري هست که مدل جديدشون رو دارم تجربه ميکنم. اونم به اين شکل که کل اتوبان رو دنده عقب ميان تا برسن به ميدون ونک!
ايده اي که فقط از مغزهاي يه ايراني ميتونه بيرون بزنه.
مطمئننا صداي بوق ماشين ها و ترمزهاي ناگهاني، جايگزين خوبي براي صداي ضبط ماشين خواهد بود:)

بعد از کلي وقت در يک شب سرد! دور هم جمع شديم و کلي خوش گذشت:)

پ.ن: آدم واقعا لذت ميبره که پيشرفت ارتباطات رو در کشور ميبينه!

مدتها بود توی بارون قدم نزده بودم. کلی کيف داد...

با اينکه اصلا اهل تلويزيون ديدن نيستم اما يکي از سريال هايي که حتما سعي ميکنم همه قسمت هاش رو ببينم شبهاي برره است.
به نظر من يکي از شاهکارهاي مهران مديري يه که به زيبايی هرچه تمام تر وضعيت جامعه مون رو به تصوير کشيده.
هممون وقتي ميبينيم ميخنديم غافل از اينکه زندگي تو برره، زندگي روزمره تک تک ماست...

وقتي فکرش رو ميکنم که تو چه خطري داشتم مي افتادم، ميبينم که خدا خيلي کمکم کرد. مخصوصا بعد از اينکه فهميدم با چه کلاهبرداري قرار بود کار انجام بشه!
واقعا چقدر تجربه کارسازه...

تا حالا شده با کمال ناباوري و نا اميدي بري يه امتحان بدي، بد نتيجه ش کاملا با تصوراتت متفاوت باشه؟؟
خوبيش اينه که آدم رو يه ذره اميدوار ميکنه و در عين حال انتخاب کردن رو سخت تر...
چی ميشد آدم تقلب میکرد آيندش رو جلو جلو ميديد؟؟! بعد اگر ميفهميد خراب شده راه ديگرو میرفت:)

ميرسم يا نه؟؟ ....

بعد از کلي وقت فرصتي شد رفتم کوه.
مثل هميشه آروم، خنک و هيجان انگيز بود.
خيلي ذهنم باز شد چون با تمام بزرگيش به همه حرفام تا آخرش گوش داد...

نميدونم اين پول نفت بالاخره کي مياد تو سفره هامون که ديگه شاهد يه چنين صحنه هايي، حداقل تو جاهايي مثل مترو نباشيم....

هم خستم، هم نگران.
هم نگران اوضاع و احوال جامعه، هم نگران آينده م...

زندگي آروم، پايدار و يکنواخت رو دوست ندارم...
هميشه دنبال تغييرم. حتي اگر به قيمت حروم شدن زندگيم تموم بشه...

يه روز گرم و شلوغ، چهار راه وليعصر

(يه پسربچه با لباس کار که قيافه آفتاب سوخته و خسته اي داشت بهم اشاره کرد)

-- آقا، اون آقا و خانوم رو ميبيني؟؟
= کدوم؟ (فکر کردم يه لباس غير عادي مثلا تنشون بوده حالا ميخواد نشون بده..)
-- همونا که دارن ميرن تو پارک
= خب؟
-- خارجي بودن. بعد براي اينکه از چهار راه رد بشن همين جور وايسادن تا چراغ سبز بشه.
= ....
-- منم نميخوام مثل مردم عادي که سرشون رو ميندازن ميرن اونور خيابون باشم. واقعا اين خارجيا با فرهنگن!! حتي شده 5 دقيقه هم وايسم، منتظر ميمونم.
= خيلي خوبه. هميشه همين کار رو بکن.

(و تو دلم بهش آفرين گفتم...)

ذهنم شده عين يه پازل، که بايد افکار پراکنده ی توش رو بهم بچسبونم تا ببينم آخرش چي ازشون ساخته ميشه... شايدم هيچي نشه.
پيش بينيش از الان براي خودمم مشکه.
اما اميدوارم...

مهتاب

هر وقت به مهتاب نگاه ميکنم يه نيروي خاصي بهم ميگه که همه چيزايي که تو ذهنم براي رسيدن بهشون کلنجار ميرم يه روزي عملي ميشه.
مثل امشب....

خيلي بهم زور اومد... کلي جلو خودم رو گرفتم حرف ناجوري نزنم.
نميدونم بعضيا چطور به خودشون اجازه ميدن به زندگي خصوصي آدم دخالت کنن!

واقعا با اين وزراي پيشنهادي رييس جمهور منتخب، حرفي براي گفتن باقي نمونده...

ديگه فکر نکنم معجزه هم کمکي بتونه بکنه...

شخصا به عنوان يک ايراني تاسف خوردم. همين...

آخرش به کجا ميرسه؟؟:(

لبخند

اينم يه مدلشه ديگه... يه ديد جديد... يه عکس العمل جديد!
صبح زود پا ميشي از خونه ميري بيرون. سوار تاکسي ميشي. حداقل 5 تا موقعيت تصادف با تاکسي رو ميبيني. اما ديگه حرص نميخوري. عين راننده که لبخند رو لباشه تو هم لبخند ميزني...

موبايلت زنگ ميزنه. برميداري صدا نمياد. قطع ميکني دوباره زنگ ميخوره. اين دفعه صداي طرف مقابل مياد اما صداي تو نميره. بازم قطع ميکني. بار سوم بالاخره صدا مياد. اما بعد از 15 ثانيه قطع ميشه. ديگه حرص نميخوري. بازم لبخند ميزني...

ميخواي از خط عابر پياده بري اونور. صبر ميکني چراغ سبز بشه. 2 دقيقه - 3 دقيقه... بالاخره سبز شد. داري از خط رد ميشي که يه موتوري چراغ قرمز رد ميکنه. ميکشي خودتو کنار... اما بازم لبخند ميزني...

ساعت 9 شبه. تو راه خونه يي. ترافيک اتوبان مدرس بيداد ميکنه. با اين حال راننده با اينکه ميبينه ترافيکه و ماشين جولويي وايساده بازم گاز ميده بعد يهو پاشو ميزنه رو ترمز. لبخند رضايت از کار، روي لباي راننده هست، تو هم ميبينيش و لبخند ميزني...

پياده همچنان که آهنگ گوش ميدي به سمت خونه مياي. يه صحنه عجيب ميبيني. يه سري لوازم منزل که روش پارچه کشيده شده و يه زن و شوهر و بچه زيرش نشستن. هدفون رو درمياري صداي گريه مياد... وقتي ازشون ميپرسي معلوم ميشه صاحب خونه بيرونشون کرده و چون جايي رو نداشتن تو خيابون مجبورن بخوابن. چند تا لغت از ذهنت ميگذره. حکومت اسلامي... عدالت اجتماعي و ... اما اهميت نميدي و باز لبخند ميزني...

بعد از مدت ها تلويزيون رو ميگيري تا اخبار ساعت 9 رو گوش کني. چرنديات رو ميشنوي. اما بازم لبخند ميزني...

آنلاين ميشي يه ذره به کارا برسي. چند تا کامنت رو توي وبلاگت ميخواي پاک کني. بعد از کليک کردن پيغام فيلتر ميبيني... رو سايت خودت. اما بازم لبخند ميزني...

به علت قطع شدن برق زود میری بخوابی... چشمات رو ميزاري رو هم. حس ميکني تو يه جنگل وحشي زندگي ميکني. با کلي حيوون درنده. هنوز لبخند رو لباته اما هر کار ميکنی جلو اشکاتو نميتونی بگيری...

خنده تلخ من از گريه غم انگيز تر است
کارم از گريه گذشتست به آن ميخندم...

سخته! اما به امتحان کردنش مي ارزه...

خب، وقتي زندگي آدم Monotone ميشه، مسلما" حرف جديدي هم براي گفتن نداره! البته بالا بودن CPU Usage ذهنم هم اين قضيه رو تشديد کرده...

Confounded

خيلي هفته شلوغي بود. عليرغم اينکه کارهام رو دارم کلي کم ميکنم و کار جديد هم قبول نميکنم، منظم کردن کارا اونم بعد از وقفه اي که تو دوران امتحانام بهشون خرده بود، کلي کار برد.
نميدونم چرا انگيزه لازم براي کار رو ديگه ندارم...، هرچند که تو بهترين موقعيت هاي کاريم هستم...
خيلي کم تحمل شدم. اگر قبلنا به صورت منطقي ميتونستم خودمو اميدوار کنم، ديگه اصلا نميتونم با هيچ منطقي خودمو دلخوش کنم.

همه اينا موجب شده تو تصميمي که براي چند سال ديگه داشتم، خيلي بيشتر مصمم بشم. و از تمام نيروم براي رسيدن بهش استفاده کنم.

فعلا هم که تند و تند دارم ميرم کوه. اونم تنهايي براي اينکه بتونم با ذهن متمرکز و در آرامش، تصميم بگيرم....

شب شده بود. ميخواستم که ماشين دربستي کنيم بيام خونه.
از صبحش کلي خسته شده بودم و با چند تا از دوستام حرفايي در مورد آينده وضعيت جامعه و مملکت زده بودم...
احساس ميکردم يه بغضي تو گلوم گير کرده، اما خب از اين حالتها زياد برام پيش ميومد.

ماشين وايساد... مسير رو بهش گفتم. چيزي جواب نداد اما اشاره کرد که سوار شم.
متوجه شدم که راننده لال هست يعني نميتونست حرف بزنه.
با اشاره ازم اجازه گرفت که ميتونه آهنگ بذاره؟ منم موافقت کردم. بعد ضبطش رو که روشن کرد يکي از آهنگاي Julio Iglesias بود.
حالت عجيبي بود... نتونستم جلوي گريم رو بگيرم... فقط سرم رو کردم به طرف پنجره که اشکام ديده نشن.

...

در حال حاضر ترجيح ميدم نه به آينده فکر کنم نه به راي دادن بين بد و بدتر... نه به هيچ چيز ديگه.

بعضي وقتا فقط موسيقي ميتونه آدم رو آروم کنه...

خب فکر نکنم نتايج انتخابات خيلي تغيير چنداني بکنه اما مهم اين بود که معين راي نياورد...

و نشون داد که جامعه ما هنوز به لحاظ فرهنگي دچار خيلي از کمبودهاست. وقتي که کسي به خاطر ماهي پنجاه هزار تومان وعده راي بياره انتظار بيش از اين نميشه داشت و صحبت ديگه ای هم نميشه کرد...

گردهمايي

امروز گردهمايي حاميان دکتر معين بود. خيلي مراسم خوبي بود...
خيلي ها اومده بودن و کلي ها سخنراني کردن. در کل جو اميدبخشی بود.
اميدوارم که نتيجه ش هم کلي خوب باشه:)

تا 27 خرداد....

عکسهايی هم که گذاشتم مهران زحمتشون رو کشيده!:)

ديگه خيلي فرصت زيادي براي تبليغات کانديداها باقي نمونده...
هرچند که من فکر نميکنم تبليغ کردن يا نکردن دکتر معين تاثير زيادي تو جمع کردن آراء نداره و طرفداراش به خاطر تبليغات بهش راي نميدن.

کلي هوس اين آهنگ رو کرده بودم...

يار دبستاني من
با من و هم راه مني
چوب الف بر سر ما
بغض من و آه مني
حک شده اسم من و تو
رو تن اين تخت سياه
ترکيه بيداد و ستم
مونده هنوز رو تن ما
دشت بيفرهنگي ما
هرزه تمومه علفهاش
خوب اگه خوب
بد اگه بد
مرده دلهاي آدمهاش
دست من و تو بايد اين
پردهها را پاره کنه
کي ميمونه جز من و تو
درد ما را چاره کنه
يار دبستاني من
با من و هم راه مني
چوب الف بر سر ما
بغض من و آه مني
حک شده اسم من و تو
رو تن اين تخت سياه
ترکيه بيداد و ستم
مونده هنوز رو تن ما

هوراااا!

چه کيفي داد برد ايران جلوي بحرين و صعودش به جام جهاني:)
خيلي جالب بود که ملت با هر وسيله اي که ميتونستن از قبيل ماشين، وانت، موتور و ... ريخته بودن تو خيابونا:)
هوراااا!

با اینکه کلی خسته بودم و حال و حوصله نداشتم، صبح زود پاشدم رفتم کوه.
از اونجایی که دیشب کلی بارون اومده بود هوا خیلی خوب بود و به مدد آهنگایی که گوش میکردم جای کوه نوردی عملا پرواز میکردم!!

خلاصه، Refresh شدم...

چقدر خوبه حفظ اعتدال.... و چقدر خوبه هرجا ميري خودت باشي...
نميدونم چرا، اما وقتي توي مراسم و مهموني هاي مختلف به شخصيت درون�